عبد الله بن محمد ابن ناقيا ( ابن ناقيا البغدادي ) ( مترجم : ميرلوحى )

461

الجمان في تشبيهات القرآن ( فارسى )

تكه تكه شده را مىبينى كه شناور است . 515 - ترى . . . ص 197 شتر نه‌ساله خراسانى را بر روى سفره‌اش مىبينى ، در حالى كه اعضا و مفصلهايش تكه تكه شده است . 516 - 519 و دهم . . . ص 197 چه بسا ديگهاى سياه بزرگى كه كنيزكان حمل و نقل مىكنند و هرگاه اندرون آن جهل ورزد ( به جوشش آيد ) بر سر بردبارى بازنيايد . تو ديگ درشت هيكل سنگينى را مىبينى كه وقتى آتش زير آن افروخته مىشود ، در جوشش خود لجاجت مىورزد و اندام شتر سال‌دار را از اين سو و آن سو پرتاب مىكند ، و سبكسر و ديوانه و همچون چاه پرآب است . آن را در تاريكى شب صدايى است كه گويى صداى غرش باريدن باران توأم با باد و خروشان است ، هرگاه آن ديگ اطراف خانه‌ها نصب شود ، گويى سرابى را مىبينى كه از پشت اسبان ايستاده روان مىشود . 520 - 521 لنا صرم . . . ص 198 ما را دسته‌هايى از شتر است كه در هر زمستانى ذبح مىشوند ؛ آن هنگام كه ريزش آسمان اندك مىگردد ، و ( براى ماست ) ديگهاى سياهى از سنگ سفيد ( يا از مس ) كه در آنها كفگيرهايى از چوب شوره‌گز است كه هرگاه آن را به دست نياوريم ، به ما عاريت داده مىشود . 522 - تجيش . . . ص 198 ديگهاى ما با اعضاى شتر فربه مىجوشد هنگامى كه خشكسالى دو قطعه چوب براى هيزم‌شكن بازنياورد . 523 - 524 لنا من . . . ص 198 ما را از بخشش خدا ديگ سياه و تيره رنگى است كه پس از بهره‌مند ساختن خويشاوندان ، بيگانگان را بهره‌مند مىسازد ، ما كوه الال و رجام و كوه طخفه « 53 » را به آن ديگ اختصاص داديم ، پس بر بالاى آنها همچون سه‌پايه سنگى قرار گرفت .

--> ( 53 ) - ألال نام كوهى است در عرفات ، و رجام كوههايى است ، و گفته شده تپه‌هاى سرخى است . طخفه نام كوه سرخ بلندى است . رك : الجمان ، پاورقى ، ص 198 و معجم البلدان ، ج 4 ، ص 226 ، و ج 6 ، ص 32 . - م .